Posle dabrova i prepelica, Vojvodinu napuštaju i penzioneri. Naime, na sastanku u Novom Sadu Bojan Pajtić je prihvatio projekat Jovana Krkobabića da se svi Vojvođani koji stiču uslove za penziju rasele na teritoriju opštine Kuršumlija.

Prema saopštenju pokrajinskog sekretarijata za informacije, susret potpredsednika Vlade Srbije i predsednika Izvršnog veća AP Vojvodine, Jovana Krkobabića i Bojana Pajtića, bio je konstruktivan, a razgovarano je o aktuelnoj situaciji u oblasti sistema penzijskog i socijalnog osiguranja. Međutim, javnost nije obaveštena o sadržaju razgovora predsednika PUPS i lidera vojvođanskih demokrata, koji je, posle oficijelnog dela, održan iza zatvorenih vrata. Mediji u Srbiji samo su potvrdili da je Krkobabić pristao da okonča proces po pitanju konverzije dugova preduzeća koja se nalaze u teškom položaju, poput Dnevnik Holdinga, ali su prećutali koja je bila cena popustljivosti i darežljivosti vođe penzionera. A cena nije bila mala.
Naime, daleko od očiju javnosti, Krkobabić i Pajtić dogovorili su se da svi penzioneri koji imaju prebivalište na teritoriji Vojvodine budu postepeno, od jeseni ove godine, raseljavani na područje opštine Kuršumlija. Na ovaj način, tvrde dobro obavešteni penzioneri sa klupa novosadskog Dunavskog parka, ostvario bi se davnašnji projekat Jovana Krkobabića da u Kuršumliji i okolnim selima ove siromašne opštine naseli našu najstariju populaciju, u cilju unapređenja juga Srbije, povećanja bezbednosti na ovom, politički izuzetno trusnom području, te iskorišćavanja turističkih potencijala regije, u kojoj se ističe dragulj prirode, nadaleko poznata Đavolja varoš.

PENZIONERI NA BRANIKU OTADŽBINE Kuršumlija je po teritoriji najveća, ali i najsiromašnija opština u našoj zemlji, u kojoj danas živi svega nešto više od 20 hiljada duša. Po Krkobabićevoj viziji, penzioneri iz Vojvodine, a pogotovo oni koji žive u selima, preporodili bi poljoprivredu u ovom području, koje je smešteno u gornjem toku reke Toplice, u slivovima njenih pritoka Kosanice i Banjske, dakle na zemljištu izuzetno pogodnom, kako za ratarstvo, tako i za stočarstvo. Inače, čitava vojvođanska poljoprivreda već decenijama zavisi isključivo od rada naše najstarije populacije, budući da u selima na severu naše zemlje na prste mogu da se prebroje stanovnici ispod šezdeset godina starosti. Krkobabićev plan je da vojvođanski penzionisani seljaci, koji se uglavnom bave zemljoradnjom, razmene iskustva sa kolegama iz Topličkog okruga (a to su u sto odsto slučajeva, penzioneri), uglavnom stočarima, i da udruženim snagama opštinu Kuršumlija učine poljoprivrednim bumom, ne samo u Srbiji, nego i u širem regionu.

Lider PUPS-a je upoznat i sa podatkom da dodatnu opasnost za našu državu predstavlja i činjenica da se ova opština graniči sa Kosmetom, u dužini od 105 kilometara. Latentnu opasnost, dakle, za bezbednost na jugu Srbije predstavljaju i mogući napadi albanskih terorista. Krkobabić je stoga uveren da je za državu najsvrsishodnije da iskoristi vojna znanja i veštine najstarije populacije sa teritorije Vojvodine, budući da među penzionisanim licima od 2000. godine na ovamo drastično povećao broj vojnih penzionera, te da su skoro svi ljudi trećeg doba, za razliku od mlađih generacija, služili vojni rok, pa su obučeni za rukovanje sa oružjem i drugim borbenim sredstvima. Jovan Krkobabić je, inače, političar koji se od početka svog penzionerskog staža zalagao da ako neko treba da pogine za odbranu otadžbine, to ne sme da bude omladina, nego stari ljudi. „Mi, penzioneri, treba da stanemo na branik otadžbine!“, čuvena je Krkobabićeva patriotska krilatica.

Na teritoriji opštine Kuršumlija nalazi se i čuvena Đavolja varoš, turistička destinacija koja je, nažalost bezuspešno, konkurisala za jedno od sedam svetskih čuda. Krkobabić, koji je od mladosti, kako je zapisao u svojim memoarima, maštao da postane turizmolog, shvatio je značaj koji bi doseljevanja penzionera na jug Srbije mogao da ima u razvoju turizma ove regije. Naime, turistički nerv predsednika PUPS-a shvatio je da bi prisustvo penzionera pored čudno izvajanih i poređanih zemljanih figura u Đavoljoj varoši, činilo skladnu celinu koja bi predstavljala istinsku turističku atrakciju. Da je Krkobabićev projekat naseljavanja penzionera u Kuršumliju započeo malo ranije, Đavolja varoš bi sigurno postala ne jedno od sedam svetskih čudesa, nego najveće planetarno čudo!

Dolazak penzionera u Toplički okrug mogao bi da ima i globalniji ekonomski značaj za našu zemlju, iznenada pogođenu svetskom finansijskom krizom. Naime, država više za najstarije ne bi morala da izdvaja novčana sredstva za zdravstveno osiguranje, jer bi oni udruženim snagama obnovili zapuštenu Kuršumlijsku banju, te bi se ubuduće u miru i tišini i lekovitoj toploj vodi samoisceljivali.

Više u 74. broju magazina “Pečat”