Sudbinsko pitanje najstarije stranke socijaldemokratske orijentacije na svetu postaje njen nedefinisani odnos prema novoj političkoj snazi, Lafontenovoj Levici

Pred Andreom Ipsilanti su dve mogućnosti: da u istoriju svoje stranke, Socijaldemokratske partije (SPD), a samim tim i zemlje, uđe kao heroina ili kao fusnota. S neospornim političkim hazardom u sebi, frau Ipsilanti je očigledno rešena da (za)igra na sve ili ništa, uverena da se nijedna prilika, makar ona bila krajnje problematična i neizvesna, ne sme propustiti.
A kad se jednom već odluče, vođene (pre)naglašenim ambicijama, Nemice to (i u politici) čine srčanije i rezolutnije od muškaraca. Legendaran primer za to je Angela Merkel. Dugo potcenjivana i osporavana, uklanjala je sve prepreke i protivnike s govoto urođenom lakoćom. Uključujući i hladnokrvno političko “oceubistvo”: prva se demonstrativno i javno, kad je zbog afere sa stranačkim finansijama on postao balast za partiju čiji je neprikosnoveni lider bio više od četvrt veka, odrekla svog velikog protežera i zaštitnika Helmuta Kola.

GLAVOM KROZ ZID Andrea Ipsilanti ustalasala je duhove nagoveštajem da će opet krenuti u juriš na osvajanje premijerskog trona u Hesenu, koji joj je za dlaku umakao na pokrajinskim izborima početkom godine. Rešena je da to učini uprkos protivljenju stranačke centrale.
Na upozorenje predsednika SPD-a Kurta Beka, da njegova stranka, misleći upravo na Hesen, neće ići “istom glavom kroz isti zid”, Ipsilanti je prkosno odvratila da nije reč o zidu nego o “ledini koju treba uzorati”.
Iza ovih slikovitih replika krije se ključno pitanje koje izaziva potrese u najstarijoj stranci socijaldemokratske (leve) orijentacije na svetu, a na koje SPD još nema definitivan i nedvosmislen odgovor: kako se odnositi i ponašati prema novoj snazi u usponu na političkoj sceni Nemačke, autentičnoj levici, koja nosi upravo i takvo ime?
Od odgovora na to pitanje, zavisi sutrašnjica i sudbina SPD-a koji prolazi kroz dosad najdublju krizu. Ali i sama priroda društvenog sistema u Nemačkoj, čijoj je “fizionomiji” snažan pečat davala upravo nekad veoma uticajna partija Vilija Branta.

Više u 26. broju magazina “Pečat”