Prijatno, narode!
Broj 23 | Piše: Nataša Jovanović • 01. Avgust 2008Duplo dno srpske stvarnosti krije sirotinju koja je ovoj vladi statistički podatak. Doći “na kazan” u Srbiji uopšte nije teško, mada je i pored kazana danas oštra konkurencija. Narodne kuhinje tekovina su svih kapitalizama, a u Srbiji postoje od kako je najsuroviji od njih, onaj liberalni, došao zamaskiran u tranziciju. Atmosfera u jednom beogradskom “kazanu” rečito govori kako su licemerne ministarske fraze o borbi protiv siromaštva zapravo samo providne političke parole. Novac odvojen za “borbu protiv siromaštva”, sigurno ne završava u loncu sa najtužnijom čorbom na svet.
Srbiji je zvanično registrovano 20.735 siromašnih lica, ali samo 58 od 160 opština u našoj zemlji imaju narodnu kuhinju. Narodni kazan hrani 5.665 Beograđana, starih lica, dece, đaka i penzionera. U gradskom budžetu za 2008. godinu izdvojeno je 44,2 miliona dinara za najsiromašnije. Šta se zapravo zbiva sa tim sredstvima manje je važno od činjenice da u pojedinim gradovima u Srbiji zatvaraju narodne kuhinje. Vrlo je simptomatično da je sablast narodnih kuhinja vrlo česta kao posledica gubljenja radnih mesta, pa je tako u onim opštinama gde je došlo do privatizacije sa pogubnim ishodom po radnike, tamo gde je čovek dobio ime “tehnološki višak”, došlo i do potrebe za otvaranjem narodnih kuhinja.
Više u 23 broju magazina “Pečat”
