Buntovnicima i revolucionarima koji su doprineli nastanku legende o šezdeset osmoj, zajedničko je uglavnom pripadanje levici – različitosti u ovom šarolikom pokretu bile su izraženije: dok su na Zapadu izražavali duboko nepoverenje prema postojećem (kapitalističkom) sistemu i svim ideologijama, na beogradskom „Crvenom univerzitetu“, naprimer, zahtevali su više izvornog socijalizma i više socijalne pravde

1968. Nije običaj da tekstovi počinju brojkom. Namerno činimo izuzetak. I ona sama specifična je i izuzetna. Godina krcata istori-jom, puna društvenih lomova, dramatičnih previranja i radikalnih zaokreta. I događaja od kojih su neki imali globalne dimenzije.

Pre svih snažni, buntovnički protesti mladih, pretežno studenata, koji su samo za nekoliko burnih meseci potresli svet – od SAD-a, Južne Amerike, preko Zapadne Evrope i Balkana, pa sve do Japana. Najradikalniji cilj velike pobune na zapadu bio je ukidanje kapitalističkih produkcionih odnosa. Tu prevratničku i revolucionarnu ideju sledila je, u suštini, relativna manjina u širokom studentskom pokretu. Ona je to, međutim, činila sa dotad neviđenom inventiv-nošću (jedna od glavnih parola „majske revolucije“ u Parizu bila je „fantazijom do vlasti“) i neverovatnom energijom, čime je dala pečat i obeležje fenomenu „šezdeset osme“ i presudno doprinela činjenici da se čitava generacija identinkuje sa (još) jednim snom koji se završio kao utopija.

REVOLUCIONARNI MAJ U PARIZU Epicentar tih potresa, čiju je dramatiku dodatno podsticao Vijetnamski rat, po eruptivnoj energiji, bila je nesumnjivo „majska revolucija u Parizu i drugim francuskim gradovima. Kad…

više u novom broju magazina “Pečat”